06-28458425 [email protected]

GESCHIEDENIS

In 2009 ging ik voor het eerst naar India. Een bijzondere rondreis, waarbij mijn emoties voortdurend werden geprikkeld. India kwam zo dichtbij en dat wat ik zag, raakte me diep... Een land vol uitersten: een woestijnlandschap met de prachtigste felgekleurde bloemen en sari's, geuren van koeienpoep en de heerlijkste kruiden en curries, armoede en rijkdom, zorg voor elkaar en uitsluiting door het kastensysteem. Maar wat mij vooral opviel, waren de Indiërs zelf. Emotiemensen bij uitstek. Hoe bijzonder voor mij om te zien hoe vanzelfsprekend het hier is om met elkaar te delen, zelfs met het weinige dat mensen hebben. Verschillende keren ben ik uitgenodigd om te eten bij mensen die grote armoede kennen. Niet omdat ze er zelf beter van wilden worden, maar omdat deze gastvrijheid bij India hoort en men hier, ondanks financiële problemen, zoveel zorgelozer in het leven staat.

Vaak heb ik me diep bedroefd gevoeld om een bedelend straatkind, een prostituerend meisje, bedelende moeders met baby's op hun arm, uitgemergelde mensen met niet meer dan een doek om op te liggen. Bijzonder om hierbij ook verder te kijken en te zien dat ook in krottenwijken kinderen gelukkig ook lachen, spelen, rennen, springen en zingen.

Toen ik na deze rondreis terugkwam in Nederland, kon ik erg moeilijk omschakelen: het verschil was te groot. Alles wat ik daar zo intens beleefd had, bleef door mijn hoofd spoken met als rode draad de gedachte hoe gezegend ik ben om in Nederland geboren te zijn. Ook onderwijsmogelijkheden horen hierbij. In India heb ik zelf gezien met welke problemen scholen kampen. Weinig (geschoolde) leerkrachten, te hoge onderwijskosten, waardoor ouders school niet kunnen betalen, slechte schoolgebouwen en leermiddelen, .... Hier over nadenkend ontstond mijn idee om terug te gaan om te helpen. Met mijn ervaring, opgedaan in 12 jaar als leerkracht in het basisonderwijs, zou ik veel kunnen betekenen voor scholen in India.

In 2010 ben ik teruggegaan naar India om op de Wallaby school te Varanasi te werken: een Engelstalige school gericht op de armste kinderen van Varanasi. Een goede ervaring! Ik heb in deze maanden (bij)les gegeven aan de kinderen op deze school, maar ook heb ik veel leermiddelen gekocht en het team gecoacht. Aangezien ik de enige docent in school was die opgeleid is, ontstond deze rol spontaan: het team was erg blij met de, voor hun, nieuwe inzichten. Met bewondering heb ik gekeken naar hun motivatie, flexibiliteit en liefde voor hun werk.

Terug in Nederland ontstond de gedachte bij me om meer te willen betekenen. Samen met een enthousiast team heb ik begin 2011 stichting School 4 Kids India opgericht. Fijn om sindsdien structureel bij te kunnen dragen aan betere onderwijs- en toekomstmogelijkheden voor kinderen in India.

Gerda Kappert

Stichting School 4 Kids India

 

X (18)

 

 

X (4)

 

 

fb_img_1430564850117